Eindelijk.

Eindelijk.
Leeg is mijn hoofd.
Moet ik hier nu beginnen?
En waar zou het vervolgens over gaan?
Over, dat het over zou gaan. Of juist niet.
Dat het blijven zou. En dat ik daarover schrijven zou.
Dat ik daar iets over schrijven kon! Maar juist dat zou ik niet kunnen.
Teveel zou het zijn. Meteen al. Niet iets waarmee ik aan de gang zou gaan. Iets echter, dat mij overweldigen zou. Zonder sporen na te laten, waar dan ook, in eigenlijke zin,
desalniettemin.

Op een dag werd ik wakker en ging de zon tegemoet. Als het in Siberië was zou het nog meevallen. Maar in Parijs bijvoorbeeld, je moet er niet aan denken, of, misschien, is dat juist de bedoeling. Maar het komt er ook niet van. Juist omdat ik er niet aan denken moet...

Mij verzekert het zwarte gat van een bestaan!!