Verluit, die van "je mot sjigge dat hun se dekes effe kenne komme ophoale", naar verluidt, sprak ook en opmerkelijk woordje Frans, maar de hele zin, nochtans, raakte volledig uit balans en zo kwam snel het einde aan de discussie, over hoe zo'n luit bespeeld diende te worden. "Ich kan d'r nax an duun. De wanderichheet schpeelt mich pagten", zei hij dan. Buitengewoon interessant, ahum! En waar ook weer werden wij eerder ertoe aangespoord iets dergelijks te volgen; dat ik dat nu toch vergeten ben! Buitengewoon saai dus en eentonig, maar vooral net even iets te doordringend. De conclusie als te doen gebruikelijk; geen discussie meer nodig, men voege de daad bij het adagium. Ging die verdoemde Verluit scheten zitten pruttelen toen de muziek begon! Was dit de bedoeling en was er toestemming voor het display van een vierdimensionale tweestemmige leguaan of speelt het toeval op en is de bedilling weer aan zet. Het was in elk geval, zij het in een vreemde taal wél aangekondigd, nietwaar? Stoned(?), ik bedoel stond ... er een Baard met een Tartaarse Boerenkinkel-muts op in de zaal en riep:
WIJ EISEN QUA MUZIEK, RESPECTIEVELIJK MUZAK: KLEINBURGERLIJK GEPINGEL MAAR NU EENS ZONDER STRONTMACHINE OP DE ACHTERGROND! DÁG MENEER VERLUIT! PRETTIGE AVOND VERDER BUIT〜'.
Waarom speelt die man geen doedelzak! Gelukkig maar dat het niet tot een handgemeen kwam, al klonken er TENENKROMMENDE PASSAGES vanaf het podium tijdens dit gebeuren. Waarna eigenlijk de ramen hoognodig even open moesten. Er was een poging, maar niemand had er verstand van ... Bovendien, langs denderende vrachtauto's in combinatie met "fraaie luitmuziek uit de late middeleeuwen en renaissance' is natuurlijk het ultieme faut-pas! Al maakte het van die ramen niet veel uit nu er geen anderhalve meter meer bestond.
Of had ik moeten zeggen bestrond; we wáchten het af. (misschien is Bestrond het merk van de luit?) Volgens mij .. probeert Verluit het ditmaal via de achterdeur en verschijnt hij dadelijk zogenaamd per ongeluk ... heftig gesticulerend als een boer op TV, op het toneel, als ware hij God zelf (of Helen Keller natuurlijk) ... alwaar hij het tot nu toe in de schaduw gebleven drumstel even zal bewerken gaan! Wat denk je. Kan de luitenant, inmiddels gefrustreerd tot het uiterste, nù op zijn schedel beginnen te beuken met de luit?
HaHa, was het gewoon een luitenant, mede daarom dus, maar desalniettemin aangeduid als luitenist daar hij bij nu en dan, om het luitspel te bevorderen zich uit een naast zijn kruk op het podiumgeplaatste TAS een glaasje PASTIS, "juist ja", serveerde. Dat rijmt. "O, vandaar. En vandaar." U heeft goed opgelet, maar wacht, er staat ook nog een cello, waar niemand ooit iets op kan spelen, behalve "DZJINGDZJINGDZJING-TSJOENGTSJOENTSJOEN'DZJINGDJINGDZING". U weet wel. Net als je daar niet op zit te wachten.
Dus dat wordt lachen, het was vast geen dure en Jimi Hendrix zal het wel betalen. Het is nog niet begonnen of het licht valt uit om even later weer aan te floepen. Zijn ze nóg bezig! Een toneelknecht, om er een eind aan te maken, plaatst haastig enkele zinken emmers, met onbekende inhoud en via de speakers klinkt het: "'CAN YOU KICK THE BUCKET PLEASE? WE WANT TO GO HOME ES WEL!"' Wát een chaos.
Het openen van een gigantisch goochelaarsluik bleek de oplossing. Met emmers, partituren en de hele santenkraam verdween het zootje in een onbestemd zwart gat.
reprise:
Opdat het meer "op niveau" zou zijn deden 'Verlaat" en zijn Luitenant de week daarop, vol pleisters en gefingeerde bulten, u weet wel, vanuit ... ALLEMACHTIG, WAT EEN PUTLUCHT WEER! twee inderhaast op het toneel gehesen mobiele kabinetten: het lied: 'Als ik vast kom te zitten in een DIXI!' Met voor de zekerheid de deurtjes hooguit op een kier want die toneelknecht is niet te vertrouwen en totale vergassing onwenselijk.
Er viel natuurlijk weer van alles uit toen ze die dingen na de voorstelling (of tijdens!) weg haalden. Om met Verluit te spreken: "Er chaat cheen dach veurbee of de wanderichheet schpeelt mich pagten. De méélichheet öök tgrouwes" ... Goed gesproken, Goed gesproken ...
